از سایه هایم پی به وجود آفتاب بردم

و از خودم پی به بودنت

ای همراه هرگز ندیده ام

ای مهربان ترین مهربانان

                                 (غریبه)    

                                      ه.ا سایه

بوته نیلوفر باغچه

خود را بر تنه درخت سرشار از پاییز چسبانده است

برگ های سبز دلش را

آرام بی خیال کرخت

به دست باد سرد پاییزی می سپارد

که شاید در سرمای بی رحمش

آرام گیرد آرام

نیلوفر خسته از خاک

                              (غریبه)

در یک جنگل دور

بر فراز ابر ها

در دامنه یک کوه

رویایی هایم را گم کرده ام

زیر قطرات ریز باران

بالای بام بلند تنهایی

..

باز خواهم گشت

لمس خواهم کرد

نفس خواهم کشید

رویا هایم را باز می یابم

                              (غریبه)

دیگربار و دیگربار

دوست داشتن را

و پذیرفت

گرمی احساس معصومانه ی

فرشته ای تنها را

باید آموخت که تا زنده ایم

زندگی کنیم

                      (غریبه)

صدای جیرجیرک

حوض لاجوردی

گلدان شمعدانی

ماهی های قرمز

پنجره های مشبک

بوی خاک نم زده

بوته یاس

خوشبختی دور نیست

                           (غریبه)

و هنوز فصل

فصل پاییزی عشقمان نبود

و هنوز زمانه

زمانه نبود

احساس گل کرده بود

با سادگی

با معصومیت

و هیچ کدام از گلبرگ های سوخته امروزش

سرمای حقیقت را باور نداشت

                                              (غریبه)

تصاحب چرا؟

چرا مردم زمانه من

باور نکردند

عشق

 فدا کردن و فدا شدن است

تصاحب کردنی نیست

و چرا هیچ رهگذری

در کنار گلی

پایبند به خاکی سیاه ننشست

و بوی گل نگرفت؟

چرا هیچ رهگذری نخواست گل شود؟

                                             (غریبه)

طعم گس سیب کالی است

که دست تومی چیند روزی

خوشبختی

رسیدن به باوریست

که دوباره می شود

خوشبختی

مجال تماشای طلوع خورشید است

بر ساحل دریایی که

 شاهد ما شدن ماخواهد بود

حجم این خوشبختی

در گرمای ظهر تابستان

بیش از آنست

که در باور این فصل بگنجد!

                                      (غریبه)

تب داشت

کمتر نگاهش کن

تاب ندارد

                 (غریبه)

لاله های آبی برکه تنهایی کنار میرود

و ژرفی آن نمایان میشود

غم فراغت زیبا بود

اگر باوری را نکشته بودی

و احساسی را

ای همیشه هرگز نبوده ام

ای عشق مرده

                       (غریبه)

ویاد جمله ای از سهراب افتادم:"من اناری را می کنم دانه به دل می گویم:خوب بود این مردم دانه های دلشان پیدا بود..."

یکبار مطلبی درباره خوشبختی نوشتم و بعضی دوستان لطف کردند و نظر هم گذاشتند.می خواهم دوباره از خوشبختی بگویم.از نظر خودم.هر چند نظر شما هم محترم است و دوست دارم از آن آگاه بشم.به نظر من خوشبختی یعنی آرامش.تمام تلاش های انسان در زندگی در این دنیای مادی برای رسیدن به آرامش است.چه روحی و چه جسمی.هر چند که ممکن است ما برای رسیدن به این آرامش راه های اشتباه زیادی انتخاب کنیم که همان آرامش نسبی اولیه را از ما بگیرد.فکر میکنید چرا اکثر آدم ها اینقدر به مادیات و پول اهمیت میدهند؟همه این میل ناشی از رذائل اخلاقی آن ها نیست . خیلی از افراد در عمق فطرت خود فقط به دنبال آرامشند ولی یک اشتباه همه گیر را میکنند. راه رسیدن به آرامش را اشتباه می روند.ماهیت زندگی مادی با آرامش مطلق در تضاد است.بعد مادی ما از اتم هایی تشکیل شده که آن هم از الکترون و نوترون و پروتون که آن ها هم از کوارک....و تمامی این اجزاء با سرعت بسیار بالا در حال حرکتند.اگر برای لحظه ای این اجزاء از حرکت با یستند دیگر ماده از بین می رود.میل جهان مادی و ماده به عدم آرامش و عدم سکون است.ولی انسان تمام مادی نیست.جزء دیگری دارد که هر چه دوست دارید اسمش را بگذارید.و آن جزء ماهیتا آرام است.می توان گفت جزء الهی انسان که در هر انسانی که بیشتر باشد او آرام تر است و به نظر من خوشبخت تر.

شب های فراغت های محض کودکی

شب های هوس های کور

شب های خواب های ژرف

خواب یک عالمه اسباب بازی

خواب پرواز با بادبادک

خواب چشمان قشنگ همبازی

شب های تابستان

هنوز بوی گل رازقی

بوی خوشبختی های دیروز را می دهد

                                                     (غریبه)

به مدت یک عمر

به سال زمینی

با تمام سردی فاصله ها

با تمام بی خبری

با یادی خاطره ای خیالی

زنده شد نفس کشید مست شد

وقتی که هنوز مجال باشد

تا بتوان تصور کرد فکر کرد آرزو کرد

برای لحظه ای شاید

شاید ......

از سوز و سرمای تلخ حقیقت که بگذریم

برشعله بی جان خیال تو

دستان سرد وخالی زندگی ناچیزم می شود گرم هنوز

نازنینم

                                               (غریبه)

همهمه پرندگان

طعنه های درختان...

شاخه های خشک اقاقیای روبروی اتاقت و من

هر دو یک چیز را از دست دادیم

نگاهت را

                                             (غریبه)

آیا نمی نویسند در گذشته بیماری وجود داشت که فرد مبتلا بر خلاف تمام منطق های دنیا خود را فدای دیگری میکرده است؟.

آیا همین فردا کودکان در کوچه با دست های کوچک معصوم خود به من سنگ نمی زنند که تو دیوانه ای؟

کاش فردا بود

ترس از فردا نیست

من جای سنگ های دیروز و امروز را بر تنم بر روحم می بینم

من در شب های دراز تنهایی خود این یادگار ها را حس میکنم نوازش میکنم به خاطر می سپارم زنده نگاه می دارم...

 چون می دونم که خیلی چیز ها رو نمی دونه چون می دونم که نمی تونه جای من باشه چون می دونم که چه احساسی داره و در یک کلام چون مثل خود من ساده است از دستش دلخور نیستم.دلخوری من از خودمه که چرا طوری رفتار کردم که این قضاوت در موردم بشه.از خدا ممنونم که با این بندش چند تا فحش بارمون کرد.به قول عزیزی هر وقت از کسی فحشی شنیدی ببین چه کار کردی که لایق فحش شنیدن شدی و خدا یکی رو فرستاده بهت...

امشب بار ها و بارها یک بیت از حافظ رو زمزمه کردم

از دل تنگ گنه کار بر آرم آهی           

                                          کاتش اندر گه آدم و حوا بزند

نمی دانم نمی دانم

می خواهم من از زبان تو بشنوم....

                                               (غریبه)

ولی دوستان به نظر من خوشبختی چیزهایی است که هر کدوم از ما داریم و قدرش رو نمی دونیم.خوشبختی اون چشم هایی بود که باهاش این نوشته رو خوندیم و قدر چشمامون رو ندونستیم.خوشبختی نه در گذشته بود و نه در آینده هست.خوشبختی مال امروزه اگر بدونیم که خوشبختیم.

(شاید از تو می نویسم.تو که می دانم هرگز این خطوط را نمی خوانی. تو که خواب نمی بینی... )

خوشبختی چیست؟آیا تا به حال به این موضوع فکر کرده اید؟

تعریف هر فردی از خوشبختی متفاوت است.حتی آنچه که افراد بیان می کنند با آنچه که می خواهند تفاوت دارد.و این روزها خیلی از افراد نمی دانند واقعا  چه می خواهند.حاصل این دیدگاه چیست؟ جز اینکه در تمام طول عمر فرد چیزهایی را که اغلب اهداف چندان متعالی نیست در نظر بگیرد و با رسیدن به هر کدام در افق خواسته هایش قله دیگری نمایان شود؟ یا هدفی چندان بزرگ را در نظر بگیرد و با علم به نرسیدن به آن زندگی کند و حسرت  بخورد ؟ چه عمرها که اینگونه گذشته و می گذرد.هرچند در مورد دوم اگر هدف انسانی و در مسیر آرمان ها و عقاید فرد باشد حکایت دیگریست.

گاه فکر می کنم کاش می شد لحظه هایی را در زندگی جاوید کرد.کاش می شد بوی گل های یاس را برای همیشه های خود محبوس کرد...کاش میشد بازگشت.کاش می شد بازگشت یکباره ها را تکرار کرد.کاش

می شد بازگشت و هرگز ها را ممکن کرد.

حسرت نخوریم.ولی آرزو کنیم.انسان بی آرزو مرده است مرده.

صمیمانه تر بپرسم.چقدر خوشبختید؟ چه زمان یا زمان هایی در زندگی حس خوشبختی به شما دست داد؟

و سوال مهم تر:چگونه میشود همیشه این احساس را داشت؟

دوست دیده و ندیده ام لطفا اگر زحمت خواندن این چند سطر را کشیدی بیاندیشید و از نظر خودتون در مورد این سوال ها من رو آگاه کنید.ممنونم

با پلک های بسته رویا گریستم

در آبی نگاه تو دریا گریستم

با یک قصیده اشک تمامی خویش را

چون ابر قطره قطره سراپا گریستم

شب مانده بود و من و چه ناباوریم ما

باور نمیکنی چه شب ها گریستم

من در کلاس شعر شعور شما شبی

از درس آب تا الف و با گریستم

در باغ سایه های من ای ماهتاب من

من سایه به سایه تا به ثریا گریستم

دل مانده بود و من که تو را می شناختم

فکر و خیال کردم و تنها گریستم

                                             (استاد محمدخانی)

و هیچ هرگز نبوده ام را در آغوش می گیرم

حس می کنم

حجم تنهایی" خود را"

زیاد نیست!

شاید شاید به اندازه فاصله دو دست

کدام دو دست؟

نمی دانم...

کشمکش خسته فکر و پلک

لغزیدن بی اختیار در یک رویا

 و باز هم دیدن فردای دور و نزدیک

                                                     (غریبه)

 نه حرفی که بر دانایی اندکم بیافزاید

حرفی از نوع غفلت

کلامی به رنگ نا آگاهی

از صراحت واقعیت خسته

تشنه حرفی خلسه آلودم

حرفی به رنگ غفلت یک خواب شیرین کودکانه

تو این صدا را خوب می شناسی

هنوز در ذهنم ردپای کمرنگش پیداست

بیا و با صدای خود

 این حرف را در گوشم نجوا کن

بیا و به یادم بیاور

 لحظه های قشنگ نبوده ام را

بیا و با صدای اکسیری خود

خوابم کن

ای همیشه های نبوده ام

                              (غریبه)

(پروین اعتصامی)

راستش کم میگید.کم هستید.گله ای نیست.امیدوارم این کم بودن با من باشه. امیدوارم با خودتون با دیگران کم نباشید.امیدوارم هنوز دل هاتون بتونه بلرزه.بتونین گریه کنین بخندین.گریه واقعی خنده از ته دل.امیدوارم مثل من سنگ نشین حتی اگر شکستین.